Ó Grýla
\textahof{Ómar Ragnarsson}

     


[F]Grýla heitir grettin mær,
Í [C]gömlum helli býr,
hún [C7]unir sér í sveitinni
við [F]sínar ær og kýr.
Hún þekkir ekki [D7]glaum og glys
né [G7]götulífsins spé
og [C7]næstum eins og nunna er,
þótt níuhundruð ára [F]sé. [C7]

Ó [F]Grýla, ó [G]Grýla, ó [C7]Grýla
í gamla helli[F]num. [C7] 	

Hún sinnir engu öðru
nema elda nótt og dag,
og hirðir þar um hyski sitt
með hreinum myndarbrag.
Af alls kyns mat og öðru slíku
eldar hún þar fjöll,
oní 13 jólasveina og 80 tröll. 

Ó Grýla, ó Grýla, Ó Grýla
í gamla hellinum.

Já matseldin hjá Grýlu greyi
er geysimikið streð.
Hún hrærir deig, og stórri sleggju
slær hún buffið með.
Með járnkarli hún bryður bein
og brýtur þau í mél
og hrærir skyr í stórri og sterkri
steypuhrærivél.

Ó Grýla, ó Grýla, ó Grýla
í gamla hellinum.

Hún Grýla er mikill mathákur
og myndi undra þig.
Með matarskóflu mokar alltaf
matnum upp í sig.
Og ef hún greiðir á sér hárið,
er það mesta basl,
því það er reitt og rifið
eins og ryðgað víradrasl.

Ó Grýla, ó Grýla, ó Grýla
í gamla hellinum.

Og hjá þeim Grýlu og Leppalúða
ei linnir kífinu,
þótt hann Grýlu elski alveg
út úr lífinu.
Hann eltir hana eins og flón,
þótt ekki sé hún fríð.
Í sæluvímu sama lagið
syngur alla tíð:

Ó Grýla, ó Grýla, ó Grýla,
ég elska bara þig.