Aravísur

       


Hann [C]Ari er [G7]lítill. Hann er [C]átta ára ,,trítill" 
með [G7]augu svo falleg og [C]skær.
Hann er bara [G7]sætur, jafnvel [C]eins, er hann [Am]grætur 
og [D7]hugljúfur þegar hann [G7]hlær. 
En [C]spurningum [A7]Ara er ei [Dm]auðvelt að svara: 
Mamma [D7]af hverju er himininn [G]blár?
Sendir [F]Guð okkur [C]jólin? Hve [F]gömul er [C]sólin? 
Pabbi, [Dm]því hafa [G]hundarnir [C]hár?

Bæði [C]pabba og [G7]mömmu og [C]afa og ömmu 
þreytir [G7]endalaust spurninga [C]suð:
Hvar er sólin um [G7]nætur? Því er [C]sykurinn [Am]sætur? 
Afi, [D7]gegndu, hver skapaði [G7]Guð?
Hvar er [C]heimsendir [A7]amma? Hvað er [Dm]eilífðin, mamma? 
Pabbi, [D7]af hverju vex á þér [G]skegg?
Því er [F]afi svo [C]feitur? Því er [F]eldurinn [C]heitur? 
Því [Dm]eiga ekki [G]hanarnir [C]egg? 

Það [C]þykknar í [G7]Ara, ef [C]þau ekki svara 
og [G7]þá verður hann ekki [C]rór,
svo heldur en [G7]þegja, þau [C]svara og [Am]segja: 
Þú [D7]veist það, er verðurðu [G7]stór.
Fyrst [C]hik er á [A7]svari, þá [Dm]hugsar hann Ari 
og [D7]hallar þá kannski undir [G]flatt
og [F]litla stund [C]þegir, að [F]lokum hann [C]segir: 
Þið [Dm]eigið að [G]segja mér [C]satt.