Álfareiðin

    


[C]Stóð ég úti' í tunglsljósi, [G]stóð ég út við [C]skóg,
[G]stórir komu [G7]skrarar, af álfum var þar [C]nóg,
[F]blésu þeir í [C]sönglúðra' og [G7]bar þá að mér [C]fljótt
og bjöllurnar [F]gullu á [G]heiðskýrri [C]nótt.
og bjöllurnar [F]gullu á [G]heiðskýrri [C]nótt.

Hleyptu þeir á fannhvítum hestum yfir grund, 
hornin jóa gullroðnu blika við lund, 
eins og þegar álftir af ísagrárri spöng,
fljúga suður heiði með fjaðraþyt og söng,
fljúga suður heiði með fjaðraþyt og söng,

Heilsaði' hún mér drottningin og hló að mér um leið, 
hló að mér og hleypti hestunum á skeið.
Var það út af ástinni ungu, sem ég ber?
Eða var það feigðin, sem kallar að mér?
Eða var það feigðin, sem kallar að mér?